Wat voorafhing

Bruno en ik zijn allebei liefhebbers van trackdays — het soort mensen dat een middag op een circuit als vakantie beschouwt, en dat andere trackday-vrienden ook over de landsgrenzen heen kent. In augustus 2022 trokken we samen naar Engeland om Dan te bezoeken. Dan had zijn Caterham daar staan, en Castle Combe stond op de agenda. Ik had al vaker op circuits gereden, maar nog nooit in een Seven.

Dan wees naar de kuipstoel en zei: "Go ahead". In de wagen kruipen was al een belevenis op zich — zo laag dat je hand op het asfalt komt als je de deur opent, vier-punts gordel over de schouders, helm strak, kill switch aan. Wat volgde waren ongeveer twintig rondjes waarin ik doorhad hoeveel ik tot dan toe eigenlijk níet wist over rijden. De motor die via het chassis rechtstreeks in je rug komt, elke schakeling voelbaar door je hele lichaam, elke stuurcorrectie onmiddellijk beantwoord. Geen bufferzone tussen jou en de auto — puur, ruw, en zo dicht bij de grond dat het bijna geen rijden meer is. Meer een gesprek.

Terug in de paddock, helm af, zei Bruno wat ik dacht. Man, dit is niet normaal. Zo een zouden wij ook moeten hebben. We hadden elkaar al vaker over trackday-wagens horen praten, maar deze rit had het idee concreet gemaakt. Wat vaag verlangen was, was nu een plan met een vorm.

Terug thuis bleef het beeld hangen — niet weg te krijgen, keer op keer terug in mijn hoofd. In de maanden erna kwam er iets bij: waarom niet ook zelf de body maken? Een Seven-variant leent zich daar perfect voor. De architectuur is open, alles zit op zichthoogte, en het chassis is een simpele buizenstructuur die weinig eist van wat erop komt. Als 3D-print naar carbon op auto-formaat ergens zou werken, zou het hier moeten kunnen.

Drie jaar zoeken volgde. 2dehands, Marktplaats, AutoScout, LeBonCoin. Ik had geen haast: het project was groot genoeg om te wachten op de juiste basis. Het beeld van die rit in Castle Combe bleef even scherp als de dag zelf. Tot begin 2025, toen een advertentie voorbijkwam die de zaak op scherp zette.